fbpx

Twee nieuwe woorden voor op de Dansvloer. Als inspiratiebron om fysiek en/of emotioneel te voelen, om je beweging te verrijken, om je binnenwereld en je buitenwereld met elkaar te verbinden.

Maart roert zijn staart & April doet wat ie wil… het zijn zinnetjes die zitten ingebakken in mijn hoofd. Ze zijn even grappig als nietszeggend. De natuur zal 2 maanden lang zijn gang lekker gaan, we mogen nergens op rekenen, het kan alle kanten op. Wat een vrijbrief zeg. Wat als wij onszelf deze ook geven! Lekker je staart roeren en doen wat je wilt… Klinkt een beetje als garantie voor chaos toch? Ik ga de metafoor beperken tot de Dans(klooster)vloer, want dat is met zekerheid het raakvlak tussen jou als lezer en mij als schrijver. Die mooie dansvloer waar we soms zijn, waar we heimelijk naar verlangen of die we op een afstandje volgen.

Dus… je staart roeren en doen wat je wilt op de dansvloer. Niets nieuws onder de zon toch? Dit is de essentie van de vrije dans. De uitnodiging ligt er inderdaad om dit te doen. Maar dat wil niet zeggen dat het je ook altijd lukt. Er zijn genoeg redenen te bedenken waardoor je soms verre blijft van het ervaren van vrijheid in de dans. Soms is het fysiek ongemak dat je voelt of ronduit een pijnlijk lichaam. Soms zijn het de verhalen in je hoofd die zoveel aandacht vragen dat het je niet lukt om in het moment aanwezig te zijn. Geen oordeel over deze omstandigheden want hoe kunnen jij en ik weten wat er leeft in de ander en welke ruimte dat nodig heeft?  

Wat ik wel weet is dat fantasie je uit een blokkerende situatie kan halen. En dat is waar ik je met Maarten & Staarten toe wil verleiden. Welke uitnodiging, welke dans ontstaat er als je tegen jezelf zegt: ik ga mijn staart roeren… Komt er dan een dier bij je naar boven? Neem die dan mee in je dans. Komt er rebelsheid in je naar boven? Neem dan ruimte in en voel het verschil in je lichaam en geest tussen wel en niet jouw staart roeren.

Deze dynamiek past echt helemaal bij deze tijd van het jaar. Maart zit nog vol met stormen die van buitenaf ons raken. En van binnenuit breekt de prille natuur door de oppervlakte van de aarde of de boombast heen en wordt weer zichtbaar. Door de weerstand heen breken vraagt moed. We zijn bij Dansklooster dol op het inzetten van de seizoenen als metafoor voor de dans en de stilte.  We zijn immers zelf ook de natuur en vergeten soms om deze bron van inspiratie als leidraad te nemen voor ons eigen doen en laten.

We zullen je blijven herinneren aan je natuur… en aan je staart ;)

en wie z’n staart nu al wil laten bewegen…
beluister onze laatste muzieklijst en maak je eigen huiskamer onveilig…